TamaraTantico visual artist  

 

 

ARTISTS STATEMENT

De problematiek van het menselijk bestaan is even vormeloos als chaotisch en ik beschouw mijn werk net zo wanordelijk als het leven zelf.
Ik raak verstrikt in situaties/inspiraties die mij tot handelen dwingen en van waaruit mijn autonome werk ontstaat.
Toch zijn er bij nadere beschouwing zeker bepaalde patronen te onderscheiden, of op z’n minst dan toch terugkerende elementen.

In mijn zoektocht naar wat de mens is vind ik slechts 1 vaststaand feit; de dood.
De dood staat niet tegenover het leven, zoals vaak gezegd wordt. Het leven aan de ene kant, als een recht, en de dood aan de andere als een groot onrecht. De dood is vanaf dag 1 van het leven aanwezig in dat leven. De dood is een wezenlijk en onvermijdelijk deel van het leven en manifesteert zich het helderst als einde ‘ wanneer wij verdwijnen in de grote wolk der vergetelheid, het uiteindelijk overblijfsel van al onze ijdele inspanningen’. (Kees van Kooten, De verrekijker)

Hieruit dringt zich de vraag op of onze werkelijkheid eigenlijk wel de werkelijkheid is?
De paralleluniversums van ‘het leven na de dood’, reincarnatie en andere science fiction bestaan misschien wel maar tussen de ene wereld en de andere bestaat geen continuiteit en dus is alle speculatie zinloos. Voor  de mens houd het ergens op.

Mijn werk speelt zich in dit gebied af. Het einde, de poort, de tunnel naar het licht, de drempel, de laatste ademtocht, de holle mens.
De lege huls die achterblijft, de mens waar niets in zit, vaak verbeeld in mijn werk door een zwart-wit geschilderd  kaal hoofd zonder gezicht. Ontdaan van alle kenmerken; geen haar, geen ogen, geen naam meer.

De vogels staan voor alle facetten van energie die wij genereren tijdens het leven; zowel fysiek als emotioneel. Mijn vogels zijn de sleutel tot de menselijke identiteit nl de menselijke conditie. In mijn werk symboliseren zij de onvermogen van de mensheid om van enige betekenis te zijn in het perfecte mechanisme van de natuur.
Het gebruik van ‘sporen van de dood’ als schedels, haar en nagels staat lijnrecht tegenover de aanwezigheid van takken en bloemen in mijn werk. De nooit aflatende groei en kracht van de natuur. Het meest duidelijk waarneembare van ons bestaan.

 

 

Tamara TANTICO